Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Σαν φθινοπωρινή μπόρα


Ποτέ δεν είχε τόσο κόσμο Τρίτη βράδυ στην παμπ του Jack. Και όσο σκεφτόταν ότι λίγες μοναχικές στιγμές στο αγαπημένο του μαγαζί ίσως ν' ανάβανε ξανά τη σπίθα της δημιουργίας μέσα του, η θέα και ο ήχος που ο όχλος δημιουργούσε τον αρρώσταινε λεπτό το λεπτό. Ξαφνικά ένιωθε ένα βάρος, ακριβώς λίγο πάνω από τα βλέφαρα του, και οι παλάμες του ιδρωμένες, έκαναν μούσκεμα τις πετσέτες που σπασμωδικά προσπαθούσε να πιάσει για να σκουπίσει το μέτωπο του.

9 και τέταρτo, πλατεία Μαβίλη


Δεν ήρθες τελικά. Δεν ήρθες ποτέ. 
Χάθηκες και συ.
Μέσα στο πλήθος.

Η αναμονή γλυκιά τιμωρία. Άξιζε ; 
Δεν θα μάθω ποτέ.
Δεν θα 'ρθεις να μου πεις.

Ίσως κάποτε σε δω
στο πεζοδρόμιο να περπατάς.
να φωνάζεις, να χαμογελάς. Έχει σημασία;

Σε βλέπω κάθε νύχτα. 
Με αυτή μου την ψευδαίσθηση 
συνεχίζω να στέκομαι,να ζω. 
Ζω; Εγώ θα το λεγα περιμένω.
Μάταια. Είσαι μακριά. Από εμένα. Από εμάς.

Πήγε μεσάνυχτα.
Θα σε δω ξανά; Εγώ είμαι εδώ. 
"9 και τέταρτο στη πλατεία Μαβίλη", είπες.
Δεν ήρθες τελικά. Δεν ήρθες ποτέ.

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Πάμε σινεμά;


"Πάμε σινεμά;" με ρωτάς και ξέρεις την απάντηση.
Δε χρειάζονται ετοιμασίες ιδιαίτερες.
Θα 'μάστε οι δυο μας, ακόμα και αν οι αίθουσες γεμίσουν.

Ξέρω πόσο το αγαπάς.
Παρακολουθείς και ταυτόχρονα βιώνεις,
είσαι εκεί, οι πρωταγωνιστές ολόρθοι εμπρός σου,
ήρωες, εραστές και εχθροί.

Αλλά το αγαπώ και εγώ. Για τις ταινίες θα νομίζεις.
Τι περισσότερο όμως είναι από εικόνες ιδανικές και άπιαστες;
Ένα φωτογραφικό άλμπουμ στιγμών, από ένα μέλλον που σ' έστησε στο ραντεβού,
ένα κολλάζ ονείρων, νοσταλγούν έρωτες που δεν έζησες ποτέ.

Όχι όχι, εσύ είσαι εδώ. 
Οι ηθοποιοί στην οθόνη, ψυχροί και ψεύτικοι, ερμηνεύουν μα δεν είναι. 
Κι όμως, μαζί τους κλαίς και γελάς, κι αν αυτοί φοράνε μάσκες εσύ αληθινά τους νοιάζεσαι. Εσύ είσαι η αλήθεια.

Στο φίλμ αυτό, μα και σε κάθε άλλο,
εσύ πρωταγωνιστείς.
Ήρωας, εραστής και εχθρός

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Φρούριο

Φρούριο. Κατασκευή επιβλητική, αντανακλά μια κάποια δύναμη, ίσως όμως και ένα φόβο. Γιατί να υψώσεις οχυρά αν δεν τρέμεις πως κάτι πολύτιμο θα χάσεις ή εσύ ο ίδιος θα χαθείς;

Κάθε Εγώ και ένα πελώριο φρούριο, στα βράχια με κόπο χτισμένο, και το μονοπάτι για κει δύσβατο, ίσως και απροσπέλαστος ο προορισμός. Καμιά φορά όμως οι ρωγμές και οι χαραμάδες αφήνουν ίσως μια δυο ζεστές αχτίδες να διαπεράσουν τα τείχη.

Καμιά φορά όμως, ένα φιλικό πρόσωπο, μια φιγούρα ευγενική, ένας ξένος, ένας γλυκός παρίας ίσως να χτυπήσει την πόρτα. Και οι πύλες για αυτόν ορθάνοιχτες, για να γευτεί από τις πηγές σου, να μάθει το μυστικό σου, δίχως να σε νοιάζει πια.

Στα μάτια του αντικρίζεις τον πόνο, το δικό του οχυρό χαμένο και οι άμυνες του ανύπαρκτες. Τι να τον έφερε εδώ άραγε; Τι θέλει να πετύχει και τι αποζητά; Δεν έχει σημασία. Προελαύνει στη κεντρική λεωφόρο και εσύ χαμογελάς.

Επιτέλους, ηττήθηκες.

Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

Το καλοκαίρι έφυγε


Τελευταίο βράδυ του Αυγούστου λοιπόν, και ένα αδύναμο αλλά αισθητό αεράκι ακουμπά ξαφνικά το δέρμα, σαν ένας παλιός γνώριμος που μπαίνει στη ζωή σου για ακόμα μια περιπέτεια, ακόμα μια ανούσια συναναστροφή, ακόμα ένα χάδι, ίσως ακόμα μια καταστροφή.

Οι μήνες του θέρους έχουν ανά τα χρόνια ταυτιστεί με τον ήλιο, το φως, τον έρωτα, την θάλασσα. Ένας διάχυτος ενθουσιασμός διακρίνεται στις καλοκαιρινές παρέες, ένας πηγαίος ερωτισμός που θαρρείς πως είναι βαθιά κρυμμένος μέσα σε καθήκοντα και καταπιεσμένα θέλω.

Οι σειρήνες ξυπνούν ξανά, συνθέτοντας μια απόκοσμη πλην μαγευτική συμφωνία. Πέφτεις θύμα του θερινού ιλίγγου, οδηγείσαι σε σπασμωδικές αποφάσεις, συμπεριφορές που μέχρι πρότινος απέρριπτες, προκειμένου να αφεθείς μέσα στη δίνη της στιγμής.

Ίσως κάποιος να αναρωτηθεί γιατί να παραδοθεί σε μια τέτοια διονυσιακή τελετουργία και να παραμερίσει το έλλογο, ίσως και τον ίδιο του τον εαυτό για λίγο. Η απάντηση είναι απλή: γιατί όχι;

Αποχαιρετώντας το καλοκαίρι για άλλη μια φορά, λίγο Bill Evans για την απαραίτητη νοσταλγία, αλλά και μια εξίσου αναγκαία δόση ελπίδας για τις μέρες που ακολουθούν.

Υ.Γ. Ο χειμώνας είναι καλύτερος.


Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Θέρος


Ισχνή η ελπίδα, 
αλαλάζει η κερκίδα 
για νίκη. Ηττημένος, 
μόνος, χωρίς πυξίδα. 

Σε κλοιό ασφυκτικό
σε κυκλώνουν τα Εγώ. 
Και εγώ; Και εμείς; 
Παντού, μα όχι εδώ.

Μια ακόμα φορά 
προσπαθώ - κυλά 
άσκοπα ο χρόνος,
κουρασμένα κορμιά. 

Αιόλου και λήθης γωνία, 
ελπίδα καμία. 
Του θέρους τη φωτιά 
έπνιξε η τρικυμία.


Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Δωμάτιο 29

Το πρώτο του βήμα στο μονοπάτι είναι δυναμικό, αποπνέει σιγουριά και το σχέδιο είναι ξεκάθαρο. Ενστικτώδης αντίδραση και ανάγνωση του περιβάλλοντος: ρομαντική. Τα πάντα συνδέονται μέσω μιας σχέσης αιτίου-αποτελέσματος, "όλα γίνονται για κάποιο λόγο".

Όσο η ματιά γίνεται οξύτερη διεισδύει στα φαινόμενα, διαβλέπει ορθότερα το υπόβαθρο, το υποβόσκων. Ο βηματισμός χάνει την σιγουριά του και αποκτά μια σπασμωδικότητα, αφήνεται στο τυχαίο και το παροδικό. Και η σύγκρουση μεταξύ του φαντασιακού πόθου για ευτυχία και του πραγματικού τυχαιοκρατικού γεννά τον φόβο, την αγωνία.

Σε μια εποχή όπου επικρατεί ο φετιχισμός της ηδονής η οποία καθίσταται επιβεβλημένη, υποχρεωτική(Is there anything sadder than a hotel room that hasn't been fucked in?I'd like to get a piece of that but I need an introduction), ενώ έχει διαμορφωθεί μία κοινωνική πραγματικότητα μη βιώσιμη, το Υποκείμενο ασφυκτιά. Σε ένα κόσμο όπου τον καλεί να δράσει, να μην μείνει στατικός ούτε στιγμή, να συμμετάσχει ενεργά σε οποιασδήποτε φύσεως σχέσεις όσο το δυνατόν περισσότερες και περισσότερο, ενώ ενδεχομένως στερείται της ελευθερίας αυτής, δημιουργείται και εντυπώνεται στο μυαλό μια πνευματική σύγχυση που τον περιχαρακώνει, τον αποξενώνει(A lifetime of spectating leaves you impotent, unable to join in without a frame of reference, watching the playback after the event).

Η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει δεν του επιτρέπει να απολαύσει ακόμα και τα ψήγματα ομορφιάς που θα αντικρίσει(Don't open the curtains,I'm allergic to sun...) καθώς τρέμοντας συνεχίζει να περπατά, έστω και ανορθόδοξα, έστω και σε έναν εναλλακτικό τελικά δρόμο, προσπαθώντας να ξεφύγει, μη γνωρίζοντας πως στην εξίσωση ο ρόλος του υποκειμενικού πρίσματος είναι εξίσου σημαντικός με τις αντικειμενικές συνθήκες.
Room 29
I heard them say
"Is the only place to stay"
Όπως μας λέει και ο Καμύ όμως ο Σίσυφος συνεχίζει να ανεβάζει τον βράχο στο λόφο και το Υποκείμενο επιλέγει να ζει και δεν τερματίζει την πορεία του. Επιπλέον, το "Δωμάτιο 29" είναι το μοναδικό μέρος στο οποίο δύναται να διαμορφώσει την πραγματικότητα, προσωπική και κοινωνική, που εκείνο θέλει. Έτσι καλείται πριν προβεί σε οποιαδήποτε αλλαγή να κάνει κάποιες απαραίτητες παραδοχές. Να αναγνωρίσει την εργαλειακή χρήση του στόχου, ο οποίος εξυπηρετεί την κινητοποίηση του ατόμου, αφού η επιθυμία όντας αέναη και ακόρεστη θα συνεχίσει να εφεύρει νέους στόχους. Να αναγνωρίσει την ύπαρξη των κοινωνικών κατασκευών γύρω του και τον τρόπο με τον οποίο επιδρούν στο νοητικό του οικοδόμημα. Τέλος, να συνειδητοποιήσει βαθιά μια σημαντική υπαρξιστική αλήθεια: πως η ζωή μπορεί να γίνει...
Unhealthy, unfair
And extremely entertaining